Od innej strony egzystencji

Mogłabym się pożalić, że jestem beznadziejna i świadczy o tym nawet zwykłe pobieranie krwi do badań - nie chciała lecieć i pani ciągle pytała mnie, czy się boję. Nie sądzę, że mogłam odczuwać lęk, skoro pierwszy raz odważyłam się, na przekór wielokrotnym stwierdzeniom i upomnieniom mamy, żebym "nie patrzyła, bo zemdleję", obserwować cały zabieg - od wbijania i przesuwania igły aż po sączenie krwi. Jeszcze lepiej niż o wszystkich badaniach rozmawia mi się (a raczej prowadzi monologi, bo chyba nie daję nikomu poza mną dojść do słowa)o jeżdżeniu. Sprawia mi to niewymówioną radość. Bez względu na to, czy opowiadam o czymś, co już kolejny raz mi nie wychodzi albo jest totalnie głupie i przynosi mi wstyd, że robię takie błędy, czy o konkretnych sukcesach, jak ruszanie z ręcznego, cieszę się jak wtedy, kiedy dostałam swój pierwszy portfel i tata zrobił zdjęcie mojej radosnej buźce. Tej radości mam chyba ostatnio zbyt wiele, więc musiało się znaleźć coś, co zepsuje mi humor - sprzą...

Ostatnie dni były pełne wrażeń, a mój "grafik" chyba nigdy nie był tak napięty. Nie narzekam, bo było wspaniale, ale jestem już troszkę zmęczona. W końcu chwila przerwy, którą spędziłam w sposób ani trochę nie kojarzący mi się z relaksem - sprzątając. Czas na realizację tysiąca wakacyjnych planów. Książki, fizyka, matematyka, książki, sport, opalanie, książki, informatyka, język, sprzątanie, jazdy i trochę innych. Nie potrafię w żaden sposób tego zorganizować - wszystko wychodzi spontanicznie. Obawiam się, że najprawdopodobniej na jakiś czas odłożę pisanie tutaj. Nie jestem tego pewna, bo to świetna terapia i miejsce, które zastępuje mi pamiętnik. 55 dni do końca wakacji. To bardzo mało czasu. Biorąc pod uwagę, że potrzebuję też paru dni do totalnego "nicnierobienia", to za mało czasu. Dzięki ostatnim dniom, podjęłam ważną decyzję. Nie jest ona w żaden sposób wiążąca, ale jednak pomoże mi w dysponowaniu czasem. Podróżom pociągiem zawdzięczam nadrabianie braków w c...